Zapomniane

W sieci istnieje strona www zajmująca się eksploracją opuszczonych miejsc i to właśnie ona skłoniła mnie do tego, że cztery miesiące temu pokazałem Wam, że i w naszym mieście są takie lokalizacje. Nie jedna, nie dwie, oto kolejny na to dowód. Jeśli mnie pamięć nie myli, są to byłe koszary wojskowe z ul. Lechickiej.

Przypomniane?

Dlaczego właściciel nieruchomości nie robi nic w jej kierunku? W jakim stanie jest ów budynek? Jeśli w zadowalającym, to można go zaadaptować np. na mieszkalnictwo, oczywiście przy kosztach nie przewyższających postawienie bloku od nowa. Jeśli natomiast są to już ostatnie dogorywania, to kiedy u licha prace rozbiórkowe? Bezczynne stanie w rozkroku nie jest dla nikogo komfortowe.

Dni Koszalina to coroczne święto naszego miasta. Impreza o dużym potencjale, ale niestety niewykorzystanym. Zamiast autentycznej fiesty, mamy “wyrób zabawopodobny”. Z biegiem czasu idzie ku lepszemu, a i owszem, choć bardzo powoli. Jedną z atrakcji tegorocznych Dni Koszalina był wieczorny/nocny lot balonem na uwięzi. Chciałem skorzystać i ja, ale ostatecznie z paru powodów zrezygnowałem, a rozwój wypadków podglądałem przez ratuszową kamerę internetową.

Czemu o tym piszę dopiero teraz?

Ano w sieci pojawił się bardzo krótkometrażowy film, na ten właśnie temat traktujący. Można go obejrzeć na blogu Marcina Golika albo bezpośrednio w serwisie Vimeo (jeśli macie mocnego kompa, to włączcie HD i pełne okno).

Wam też niezmiernie się spodobało?

W obliczu sytuacji w koszalińskim muzeum, wywołanej, czego wszyscy w dziwny sposób się wypierają, sporem personalnym, ale tyczącej się jednak szerszego problemu (co osoba, to go inaczej definiuje), zorganizowano dyskusję ph. “Czy w Koszalinie jest miejsce dla sztuki nowoczesnej?”.

Czy w Koszalinie jest miejsce dla sztuki nowoczesnej?

Zgodnie z założeniami, pierwsze dwie godziny zostały zdominowane przez środowiskowe TWA. Barwne wypowiedzi wygłaszali wpierw goście z miast ościennych. Było o ich maryjnej misyjności, mnogości dokonań, najjaśniejszym dorobku i finansowym wymiarze ich aktywności, zaspokajanym przez ministerstwo, sejmiki województwa i poszczególne samorządy, który to model zebrani prelegenci uważali za oczywistą oczywistość. Myśl dnia zaserwował Daniel Muzyczak, który stwierdził, że o ile z nadawaniem komunikatu artystycznego nie jest źle, o tyle z jego właściwym odbiorem i owszem, problemy częstokroć mają ludzie z wyższym wykształceniem, którym

trzeba tłumaczyć sztukę nowoczesną

Głos zabrany przez koszalinian niemal niczym się nie różnił od poprzedników. Andrzej Ciesielski jako jedyny przeczytał swoje wystąpienie, w którym skupił się na sobie, swojej ŚP galerii “Moje archiwum” i zgromadzonych przez siebie zbiorach, które obecnie bezużytecznie leżą przykryte kurzem. Całość miała być pośrednim wyrazem nacisku wobec władz miasta, reprezentowanych na sali przez wiceprezydenta Krzyżanowskiego i przewodniczącego komisji kultury Tarnowskiego, zmierzającego do stworzenia w Koszalinie autonomicznego Centrum Sztuki Współczesnej. Ten pierwszy, na pytania Ryszarda Ziarkiewicza o przyszłość Sceny, która ze względu na działania inwestycyjne KBP w ciągu najbliższych paru miesięcy będzie musiała się wynieść z dotychczasowej siedziby, zaproponował przeniesienie galerii do budynków Politechniki przy Racławickiej. Oferta pozostała bez reakcji zwrotnej.

Kuriozalne było wzajemne i wielokrotne przerzucanie się obu stron pytaniem

czyją rolą jest troska o sztukę?

Jeden zrzucał odpowiedzialność na drugiego, twierdząc, że to decyzja głównie polityczna, a drugi na pierwszego, że inicjatywa leży po stronie środowiska. Całość była doskonałą ilustracją miejsca, w którym się obecnie znajdujemy, jako miasto i jego mieszkańcy. Jeśli nie potrafimy nawet rozmawiać, to z czym do ludzi?

Sal wypełniona ledwo w połowie była dowodem na zainteresowanie tematyką debaty

W polemikę wszedł Krzysztof Urbanowicz, którego kontrargumenty rozpoczęły właściwą dyskusję. Pytał o istotę sztuki jako takiej, definicję jej współczesnej wariacji, czy forsowany model ekonomiczny, którego nieodzownym elementem na być finansowanie kultury przez szeroko pojęte państwo, czemu przeciwstawiał 30 miejsc w Koszalinie, gdzie sztuka nowoczesna prywatnym sumptem jest prezentowana. Obie strony wymieniały się na przemian racjami, każda pozostała przy swoich poglądach.

Emocjami uniósł się Zdzisław Pacholski, który podjął wątek personalny, odnosząc się do radiowej wypowiedzi nieobecnego na sali dyrektora muzeum. Podniosłym tonem podjął temat towarzyszącej debacie wystawy w galerii Region pt. “To jest sztuka, to nie jest sztuka”.

Czym jest sztuka?

złamane prawa autorskie?

Stwierdził, że twórcy wykorzystanych dzieł nie wyrazili zgody na wykorzystanie ich prac, wobec czego ma zamiar złożyć w prokuraturze doniesienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Przy okazji pogroził palcem dyrektorowi Ziemińskiemu, że przyzwalając na taką wystawę, niejako współdziałał przy tym jakże niecnym czynie.

Wraz z Jadwigą Koprowską z Radia Koszalin, moderującą dyskusję, domagał się ujawnienia tożsamości  autora wystawy. Do ojcostwa przyznał się nie kto inny, jak opozycjonista K. Urbanowicz.

Hipokryzja

Pan Pacholski wystawę “To jest sztuka, to nie jest sztuka” uznał za skandalizującą prowokację, a jednocześnie przerwanie projektu Kocham Koszalin, który w czwartej odsłonie miał przedstawiać pośladki podpisane “Koszalin jest jak hotel, nigdy nie będzie twoim domem”, uznał za cenzurę.

Belferskim tonem zwrócił się do zebranych z pytaniem, czy wiedzą cóż to zacz entartete Kunst. Zgłosił się K. Urbanowicz i odpowiedział zgodnie z prawdą, że to tzw. “sztuka zdegenerowana“. Zgodnie z prawem Godwina Z. Pacholski przywołując hitleryzm jako argument, automatycznie przegrał dyskusję. Mam jednak problem z analogią do nazistów, albowiem nie bardzo zrozumiałem do czego się ona odnosi – do kontrowersyjnej wystawy, która powinna być zgodnie z tą ideą zakazana, czy do jego odczuć, jako orędownika środowiskowej “sztuki nowoczesnej”, która przez brak funduszy miejskich staje się “zakazana”.

Percepcja sztuki - analiza problemu

Głos zabrał również ks. Henryk Romanik, który z gracją i humorem przywołał opowiastkę o Placu Papieskim, obecnie straszącym wykopaną w nim ogromną dziurą. Otóż, miast budować tam centrum handlowe, winno się zakonserwować stan obecny i miejsce uczynić pustą przestrzenią sztuki nowoczesnej. Znowóż myśl każdy odczytał, jedni jako ilustracja poziomu tejże, inni zaś jako stosunek do niej “głupiego” społeczeństwa. W każdym razie, cała sala biła brawo.

W państwie duńskim

Koszalinian, a przynajmniej mnie, zawstydził duński architekt Soren Jyuing. Nie tyle poglądami, bo np. z irracjonalnością parkingu podziemnego pod płytą rynku się zgadzam, ale już z przymusowym ograniczeniem ruchu w centrum nie, o ile chęciami. Przyjechał do nas 10 lat temu, nauczył się języka, tu mieszka i pracuje, ale i nie pierwszy raz angażuje się w lokalne życie publiczne, dzieląc się doświadczeniami ze swojego kraju.

Ponoć

W tytule notki wyraziłem swoją wątpliwość odnośnie nazywania opisanego spotkania debatą. Słownik języka polskiego podaje następującą definicję tego słowa:

poważna i długa dyskusja na ważny temat

Umiemy mówić, nie umiemy rozmawiać. Perswadujemy swój punkt widzenia, puszczając mimo uszy argumenty konkurencji. Brakuje przestrzeni, rzetelności, systematyzacji wątków, ustalenia priorytetów, zorientowania na realne efekty etc. Musimy się jeszcze wiele elementarnych przecież rzeczy nauczyć. Wszyscy – naukowcy, dziennikarze, twórcy i zwykli ludzie, ja także.

Moim zdaniem

Nie udało się wypowiedzieć “na żywo”, to wyleję swoje myśli tutaj. Sztukę nowoczesną, a szczególnie uczestniczącą w przestrzeni publicznej, bardzo lubię. Nie podoba mi się jednak wasalizm, do którego “środowisko” dąży, a jednocześnie sprzeciwia się regułom gry. Dlaczego wszyscy podatnicy mają przymusowo płacić za towar, który ich nie interesuje, którego nie chcą czy nie rozumieją? Sztuka również podlega rynkowi, gdzie rządzi samoregulacyjna zasada popytu i podaży. Siłą rzeczy największy poklask zyskają schlebiający gustom, a działający na wyższym poziomie będzie skazani na elitarną niszowość – moim zdaniem sprawiedliwość jest dobra. Czemu kultura ma być wyrwaną z rzeczywistości idylliczną oazą szczęśliwości? Rozwiązaniem jest oddolna, amatorska działalność zrodzona z pasji, często nielegalna, ale prawdziwa i nie oglądająca się za pieniędzmi. Nikt nie broni artystom wyrażania siebie na własną rękę, kto chce, ten może robić zdjęcia, malować obrazy, preparować billboardy i prezentować je gdzie chce. Ale po co do tego mieszać publiczne pieniądze?

Na koniec

Relacja TV Max:

Miłość do telewizji zdaje się nie wygasać. Nowy obraz, nowe kanały tematyczne, nowi oferenci. Wprawdzie w czasach internetu wydaje się to niezrozumiałe, ale niektórzy lubią jednostronnie ogłupiający przekaz i takie ich prawo. Rozumiem niechęć do TKK i pragnienie dostępu do możliwie szerokiej oferty, ale żeby aż tak?

A może źle myślę? Kto wie czy ta instalacja nie służy jako wieszak na pranie, albo radiestetyczna megaróżdżka? W takim razie proszę o wybaczenie mojej ograniczoności.

Gdzie to?

Wszystkich niedowiarków zapraszam do autopsyjnej weryfikacji zjawiska:

View Larger Map

Dzięki nieocenionym bibliotekom cyfrowym (tym razem o dziwo zielonogórskiej) znalazłem kolejny ciekawy materiał. Tym razem jest to “Awers Koszalin”, pismo alternatywnej młodzieży polskiej. Alternatywnej, czyli anarchistyczno-pacyfistyczno-ekologicznej, co ma swój wydźwięk w zamieszczonych tekstach traktujących o ówczesnej sytuacji społeczno-politycznej, kontestujących wojsko i wojnę, czy też wyrażających sprzeciw wobec budowy elektrowni atomowej w Żarnowcu.

Jedyny podpisany imieniem i nazwiskiem artykuł pochodzi od Cezarego Łazarewicza. W skład redakcji wchodzili: Jarosław Bednarek, Artur Stąporek i Jarosław Jazdżeński(?). Z całą 8-stronicową publikacją można się zapoznać TUTAJ. Publikacja jest wielowymiarowym świadectwem przemian tamtych, nie tak odległych przecież, czasów, z którą warto się zapoznać.

W sobotę, 21 listopada, do części nakładu „Głosu Dziennika Pomorza” będzie dołączony specjalny dodatek poświęcony grypie. Razem z nim Czytelnicy otrzymają maseczkę higieniczną. (…) Do dodatku „Nie daj się grypie!” będzie dołączona opakowana w folię maseczka higieniczna. Czytelników będziemy zachęcać, by korzystali z maseczki, gdy znajdą się w miejscach, w których mogą być narażeni na kontakt z chorymi, a także by używali jej, by ochronić przed zarażeniem innych, gdy sami będą cierpieć z powodu grypy.

Zacytowany powyżej fragment komunikat Mediów Regionalnych sprawił, że w pierwszej chwili

parsknąłem śmiechem

potem jednak przyszedł czas na zastanowienie się. Myślałem, że bańka informacyjna dotycząca rzekomej pandemii świńskiej grypy (której zjadliwość jest mniejsza niż zwykłej grypy), osiągnęła swoje granice i nie pozostało jej nic innego, jak pęknąć.  Zjawisko, na które do tej pory patrzyliśmy z pozycji obserwatora, zaczyna nas bezpośrednio dotyczyć. Scenariusz rozwija się jak u Hitchcocka, napięcie jest stale podsycane przez grupy interesu, które chcą na poczuciu zagrożenia ugrać coś dla siebie.

“Maseczka” lekarza z czasów XVII w. epidemii dżumy

źródło: wikimedia, plik zmodyfikowany zgodnie z licencją CC  SA 3.0

Można twierdzić, że:

• a) to nic dziwnego, że firmy farmaceutyczne, politycy i media korzystają na ogłupianiu społeczeństwa, bo takie jest prawo dżungli,

• b) gadżet do gazety, to nic nowego, ta technika sprzedaży już się na dobre zakorzeniła na naszym rynku,

jednak dystrybuowanie poprzez prasę jednorazowych maseczek higienicznych, reklamowanie ich jako skuteczna ochrona przed zakażeniem kropelkowym, jest moim zdaniem przegięciem. Skuteczność działania tego produktu ogranicza się do ledwie 15 minut – niepodanie tej informacji potencjalnemu klientowi,  budzi podejrzenie, że się ją specjalnie ukrywa, bo “niedopatrzenie”, ze względu na interes “Głosu”,  jest raczej mało wiarygodne.

Podsumujmy

Wykreowano popyt, zaspokajaną przez podaż, w której partycypuje podmiot… który sam wytworzył rynek. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie dwa czynniki:

• mamy do czynienia z mediami, instytucjami życia publicznego, cieszącym się(?) zaufaniem społecznym;
• zagrożeniem, które w mniejszej części jest realne (ale jednak jest), a w większej “nakręcone” (nieetycznie); zjawisko nie jest nowe, możemy je zaobserwować na przykładzie tzw. globalnego ocieplenia, rzekomo wytworzonego przez działalność człowieka.

Koniec końców decyduje klient, pozostaje mi wierzyć, że nie damy się ogłupić.

Od końca lipca br. rady nadzorcze publicznych rozgłośni, w związku z wygaśnięciem mandatów ich dotychczasowych członków, nie były obsadzone. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nadrobiła “niedopatrzenie” i ogłosiła m.in. skład rady Radia Koszalin.

• Agnieszka Brelik - doktor(-ka?) ekonomii rolnictwa, pracująca w szczecińskim ZUT;

• Tadeusz Kaczanowski – dyrektor z koszalińskiego biura Naczelnej Organizacji Technicznej, były prezes Koszalińskiej Agencji Rozwoju Regionalnego;

• Krzysztof Paluszyński – personalia niejednoznaczne; prawdopodobnie to producent filmowy z Poznania, kiedyś kandydował na szefa poznańskiego oddziału TVP;

• Marian Szołucha – niegdysiejszy szef lubelskiej Młodzieży Wszechpolskiej, rzecznik ministra Wiecheckiego (to ten z LPRu, od gospodarki morskiej);

Miesiąc temu minister skarbu państwa powołał swoją przedstawicielkę, a jest nią

• Adriana Kwiecińska-Kucharczyk – Absolwent Wydziału Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej na UW, studia podyplomowe na UW administracja, pracownik MSP. Wieloletnie doświadczenie w radach nadzorczych spółek prawa handlowego.

Czy to są właściwi ludzie na właściwych miejscach? Wątpię. Czy znają Koszalin i cały region, w którym radio nadaje? Wątpię. Czy znają się na mediach? Wątpię. Nadanie polityczne? No ba, tylko że poza jednym ordynarnym przykładem, reszta jest kojarzona z określonymi środowiskami. Czy nowa rada nadzorcza zmieni skład zarządu, na którego czele stoi Adam Stacewicz, który stanowisko dostał po znajomości z Samoobroną? Wątpię. Czyli wszystko po staremu? Szkoda

Pozostaje mi podtrzymać sąd, że nie będę płakał po Radiu Koszalin.

Sesja Rady Miasta to nie tylko polityka. Czasami, szczególnie jeśli się jest przewodniczącym, można wygospodarować trochę miejsca na wypowiedź, nazwijmy to, “obyczajową”. Planowanie spontaniczny przejaw koleżeńskiej pamięci,  za sprawą pewnego zbiegu okoliczności, wymknął się nieco z ram spodziewanego rozwoju sytuacji.

A to Ci dopiero!

Nie chce mi się wyliczać prawdopodobieństwa zaistnienia takiej sytuacji, gdzie splatają się ze sobą data sesji RM i urodziny trzech wysokich urzędników tegóż samego samorządu, ale raczej nie jest ona wysoka, przez co po zaistnieniu zaskakuje. Czuczak chciał sprawnie wtrącić życzenia dla swojego kolegi i szybko przejść do procedowania uchwały o przekazaniu dotacji dla PWSZ, co jednak nie do końca się udało. Okazało się, że chcąc dobrze, popełnił małą gafę – troska o jednego współpracownika okazała się przejawem jej braku wobec reszty. Śmiech jako element tuszujący zdziwienie i zakłopotanie, skutkował tym, co sami słyszeliście.

Luz i dobra atmosfera są potrzebne także w urzędzie, gdzie przecież zarządza się tzw. zasobami ludzkimi. Ważne tylko, żeby dbać o profesjonalizm, którego tym razem przewodniczącemu Czuczakowi zabrakło.

Jeden z marketów, których ostatnio u nas się namnożyło (i dobrze), przedwczoraj się przeniósł do nowo wybudowanej siedziby. Z czasów jej wznoszenia zachował się jeden sympatyczny(?) obrazek:

Potwierdza się, że robotnik to człowiek nie w ciemię bity, są na to niezbite dowody. Czy to willa, sklep czy dziura zabita dechami, bądź pewny, że budowlańcy, tak radośni, jak i przybici, będą bronić swojego miejsca pracy. Podobno z półobrotu także. Chuck Norris niech się schowa